Патриоттық өлеңдер

“Елім деп соғар жүрегім…”
Туған жерім, оттан да ыстық өзегім,
Таза ауа мөлдір бұлақ өз елім.
Туған жердей болмас маған ешбір жер,
Мәңгілікке “елім” деп соған жүрегім.
Туған жерім, неткен көркем құшағың,
Сені көрсем, бақытымды құшамын.
Таулы қырат, ойыс үстірт жазығың,
Тыныс алсам тірілгендей боламын.
Туған жерім, таза ауа мөлдірім,
Өзіңсіңғой қарашығы көзімнің.
Қайда барсам өзіңді аңсап жүрем,
Көңілімнің қуанышы өзіңсің.
Туған жерім, жүрегімнің бөлшегі,
Бола ма саған мазаббаттың өлшемі.
Шетел асып, сұлтаны болып жүргенше,
Елде қалып, ұлтаны болып жүрсемші.

Қадырова Роза

Біз…

Біз
Туымызды мақтан етеміз.
Ардақтап мәңгі сақтап өтеміз.
Қазақтың туы асқақ болсын деп,
Ұран етеміз жаттап өтеміз.
Біз
Ту үшін барын беретін елміз,
Тек бір Аллаға сенетін елміз.
Бір Қазақ күні қиындап жатса,
Бар Қазақ болып келетін елміз.
Біз
Туды жанынан артық көреміз.
Ар үшін бәрін сарқып береміз.
Қазақтар жайлы абайлап сөйле,
Тап осылай деп айтып келеміз.
Біз
Отанымызды шын сүйеде аламыз.
Отан алдында бас иеде аламыз.
Отан деп суға түседе аламыз,
Отан деп отқа күйеде аламыз.
Біз
Байтақ даланың ұландарымыз,
Алаштың ақ иық қырандарымыз.
Қазақтың айтар жыр әндарымыз,
Бабадан мирас ұрандарымыз.
Біз
Қонақжайлығы жарасқан елміз,
Ұрпақ қамымен санасқан елміз.
Өле жегегше бөле жейік деп,
Көрші-қолаңға қарасқан елміз.
Біз
Тұлпар үстінде ойнаған елміз,
Күнде қуаныш тойлаған елміз.
Ия біз Қазақ ұлтымыз,
Ата дәстүрін жоймаған елміз.
Біз
Желтоқсанда от қойған елміз,
Жанды жерлерге дөп қойған елміз.
Тәуелсіздікті қолға келтіріп,
Жеке елдікті бек қойған елміз.
Біз
Мың өліп мың бір тірілген елміз.
Керегесі нық тігілген елміз.
Тәнім арымның садақасы деп,
Ары үшін білегі түрілген елміз.
Біз
Ұлы даланың балаларымыз,
Бөрілі байрақ бабаларымыз.
Абай, Мұқтар, Ахметтерден,
Көрінер асқақ саналарымыз.
Біз
Осындай елміз,жаттап алғайсың,
Жүрекке терең сақтап алғайсың.
Есхат Тәлетұлы
Бұл Тәуелсіз Қазақстан!
Жастары құштар өлең менен білімге,
Халқы қонақжай, ақкөңіл бұл өңірде.
Қариясын құрметтен сыйлап өткен,
Тараған “Ұлы Қазақ” деген тектен.
Ерлері биік қойған ар менен намысын,
Қару алып, атқа отырып, жауға шапқан.
Елі менен жерінің қамын ойлар,
Жалынды жастар еліміздің бағысың.
Қыздары болып, “қарапайымдық” белгісі,
Ұзын көйлек, ақ жаулығы оның үлгісі.
Кешегі бабалар еккен, тамыры терең ағаштың,
Бұл күнде сендерсіңдер жемісі.
Тұғыры биік, тәуілсіз менің қазағым,
Жыр-дастан қылып тарихыңды жазамын.
Осы қалпыңнан таймасаң сен егерде,
Бүкіл Әлем аударар саған назарын.
Тогтқан Айсулу
Туған ел, жер, Отан туралы өлеңдер
Отан туралы
Мен оның түнін сүйем, күнін сүйем,
Ағынды өзен, асқар тау, гүлін сүйем,
Мен оның қасиетті тілін сүйем,
Мен оның құдіретті үнін сүйем.
Бар жәндігін сүйемін қыбырлаған,
Бәрі маған: «Отан!» деп сыбырлаған
Жаным менің,
Кеудемді жарып шық та,
Бозторғайы бол оның шырылдаған!
Отан! Отан!
Бәрінен биік екен.
Мен оны мәңгілікке сүйіп өтем.
Отанды сүймеуің де күйік екен,
Отанды сүйгенің де күйік екен…
Мұқағали Мақатаев
Туған еліме
Үміт қып менен қарайсың,
Көңіліңе медеу санайсың.
Балалыққа жарасам,
Аталыққа жарайсың.
Қайтейін, елім, қимаймын,
Қия алмай жанды қинаймын.
Қимай қалсам, ішіңде
Тағы тыншып сыймаймын.
Алты қырдан ассам да,
Сөздеріңді сыйлаймын,
Тек қалауым сіздерден: «Серіктікті» милаймын.
Сіздерге әкеп шашуға,
Ілім, білім жинаймын.
Келді хатың мен шаршап
Отырғанда дамығып,
Хабарыңа бек аңсап
Сүзіліп көңілім талығып.
Сөзіңнен көріп өзіңді,
Құшақтай алдым қамығып.
Кім сүртті сонда көзімді,
Қамықпайын не ғылып?
Сөйлесіп гүлдей жайнады,
Булыққан көңілім тарығып.
Қапалы лебізің айдады,
Гүл самалға малынып.
Хатың болып бір айна,
Қарай қалдым аңырап.
Баяғы Махмұт жоқ, қайда?
Өзімді қаппын жаңылып.
Сарғайған түсі өзгерген,
Шаң басып, кеуіп қақырық.
«Кімсің?» – дейді кез келген,
Достына жалғыз танылып.
Айнадан көріп бұл түсті,
Кете жаздым жарылып.
Қуат бітті бір күшті
Жеңілерлік тағдыр жаңылып.
Мысал етіп бұл жөнге,
Көрсетейін мынаны: Қуаты күш вулкандар
Сөнгендей біраз тұрады.
Өлусіреп, әлсіреп,
Түтіні кейде шығады,
Булыққан сайын қуатты
Бойына жиып нығады.
Ал, қуатпен атылды,
Кім қарсылық қылады?
Бетін жапқан тау – тастар,
Быт-шыт болып сынады.
Сұлтанмахмұт Торайғыров
Менің елім
Көкірегімнің үміті мен тілегі
Күй боп түлеп, күн боп шығып күледі.
Күн астында көк төбелер түледі
— Менің елім, менің елім — гүл елі!
Айтпағым бір ағыл-тегіл сыр еді
— Шежіреңе ол өлең болып кіреді.
Мендегі өнер сен деп өмір сүреді
Менің елім, менің елім — жыр елі!
Қанат қомдап таң атқанда шығыстан
Торғайым бар қыраныңмен бір ұшқан.
Жүрегім бар жүрегіңмен ұғысқан,
Менің елім, менің елім — гүлстан!
Салқындап саясында самал-көлдің,
бұла өскен баяғыдан балаң менмін.
Сіміре саумалыңды, бұл жолы да,
Сабылып, сағымды өлке, саған келдім.
Тағы да топырағыңда жаңарды ізім,
Сен десем бал-бұл жайнап жанар жүзім.
Бір пейіл, бір ықылас — қолда бары,
әкелген базарлығым — сол болады.
Тікенге балтырымды талатып ем,
ал қазір дала барқыт, дала — кілем.
Кетіп ем сол даладан шыбық мініп,
Оралдым бір талаптың қанатымен.
Сырым бар тереңімде көрінбеген,
жырым бар шебер қолмен өрілмеген.
Әйтеуір біреуімін көп балаңның
өзінді елім деген, жерім деген!
Жұмекен Нәжімеденов
Қазақ жерлері
Мың жеті жүз отыз бір сәнасында,
Біз кірдік Руссияның фанасына.
һүнерсіз бостығымыз көрінген соң,
Қызықбас кім қазақтың баласына?
Жылында мың сегіз жүз алпыс сегіз
Қазналық, деді, жердің һәммәсін да.
Таралып жылдан жылға жер-суымыз
Мұжықтың кетті бәрі қаласына.
Қадірдан халық билеген ақсақалдар,
Бұл іске фәһім назар саласың ба?
Темірді қызуында соқпай қалып,
Нәсіліңнің көз жасына қаласың ба?
Кір жуып, кіндік кескен хайран жерлер,
Мұжыққа, хош аман бол, барасың да.
Қасиетті бабамыздың зияраты,
Қалдың ғой көшесінің арасында.
Моншаға зияраттың тасын алып,
Ағашын отқа мұжық жағасың да:
Таба алмай бір барғанда еш белгісін,
Көзден жас көлдей болып ағасың да.
Шалқар көл, аққан бұлақ, жайлы қоныс
Орман-тоғай кетті ғой ағашың да.
Ойласам мұның бәрін хиялы боп,
Хафадан ішім оттай жанасың да.
Әуелде жерімізбен кіріп едік,
Тұрмақта ғаділдіктің саясында.
Айрылсаң қалған жерден осы күнгі
Топыраққа малды қазақ бағасың да.
Адасты ғақылынан қара халық
Білгіштер өзің хайлә табасың да.
Қазағым, жерің қайда ата мекен,
Қазақ қазақ болғалы мекен еткен.
Хазірде бәріңізді қуып шығып,
Орныңа қала салып хахол жеткен.
Шығарған жер өлшеуге землемерлері
Қала үшін кеткен бізден жақсы жерлер. *
Тәтті су, тұщы судың бәрі сонда,
Табатын бұған хайлә қайда ерлер?
Зеңгір тау, аққан бұлақ шалқар көлдер,
Кетті ғой бетегелі биік белдер.
Қысқарып жер кеткен соң өрісіміз,
Қалды ғой жатақ болып хайран елдер.
Ащы су бізге қалды шөл далалар
Жақсы жер қалдырмады егін салар.
Қалайша тау мен тасқа баға алады
Қоралы қой, қосты жылқы байларда бар.
Мінікей келді мұжық көшкен бұлттай
Қазақтың қояр емес жерін құртпай.
Келді де егін салып байып кетті,
Жалқау ма бұлар тәңірі-ай біздің жұрттай.
Көрдің ғой бұл уақытта тарылғанын,
Алынбас илтифатқа жалынғаның.
Он бестен кісі басы десятина
Жер берсе сонда қазақ нешік хәлің?
Міржақып Дулатұлы
Туған елім
Менде сөйлер сөз болса
– Өзің берген сөзің ғой!
Менде көрер көз болса
– Өзің берген көзің ғой!
Шаттық құшқан шеруде,
Күйді өтерген өзің ғой!
Қиындықты жеңуге
Үйреткен де өзің ғой!
Толқығанда сезім –ой,
Әппақ арым, тілегім.
Туған елім өзің ғой
– Арқа сүйер тірегім!
Туған елім, өзіңнің,
Жазираңды кездірдің.
Жайма –шуақ кезімнің,
Рахатын сездірдің!
Туған елім – гүл елім,
Қасиетіңді білемін.
Өзіңе деп жүремін
– Лүпілдеген жүрегім!
Бәкір Тәжібаев
Жан дала – жәннат дала Өзіңсің,
Қазақстан, ән, арманым да,
Аяулым, алтын бесік, қара орманым да.
Бір нәрсе жетпейді деу қате болар
Өзіңдей ұлан байтақ далам барында.
Гүл дала – Қазақстаным.
Сен үшін бар сөздіктен сөз таңдайын көп,
Сен барда басылмайды жез таңдайымда от.
Мен сенен кете алмаспын, амалсыздан
Бір кетсем, оралармын бозторғайың боп.
Ән дала – Қазақстаным.
Сен барда ғажап шебер, ғажап ұстамын,
Түсінем өзендердің саз ағыстарын.
Қалай ақын болмайын, мен түгілі
Ұшады көгіңе жыр жаза құстарың.
Қырандар қанатында даңқы кеткен,
Дән дала – Қазақстаным.
Сен менің шұғылаға толған даламсың,
Жасампазым, сан асу жолдарды аларсың.
Бабамның көздерінің қарашығы ең,
Баламның бақытына да қорған боларсың.
Жан дала – Қазақстаным.
Керемет өріледі гүл өңірде өлең,
Кезің қандай өрік пен шие гүлдеген.
Жүрегіме сыйғызып бар бейнеңді,
Қалсам деп ем өзіңнің жүрегіңде мен.
Кең дала – Қазақстаным.
Керегі жоқ даңқ дейтін маған сөренің,
Жетер біраз есіңде қала алса өлеңім.
Халқым маған сенеді әлсіз демей,
Үйткені мен, туған жер, саған сенемін. Ж
асай бер, Қазақстаным.
Күләш Ахметова

arular.kz
Rate author
Қыз-келіншектерге арналған ақпараттық-танымдық сайт